Νιαζί Κιζίλγιουρεκ στην Efimerida-Cy: «Τεραστίας σημασίας η εμπλοκή των πολιτών στη διαμόρφωση της πολιτικής»

Συνέχεια στις μεγάλες συνεντεύξεις που εγκαινιάζουν την Efimerida-Cy σήμερα Πέμπτη.

Διαβάστε επίσης: ΑΝΝΑ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΤΑ «ΘΕΛΩ» ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΕΒΑΣΤΑ»

 ΑΝΤΡΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΜΥΑΛΑ»

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΗΜΟΥΝ, ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Ο ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΔΕΚ»

ΜΑΡΙΝΟΣ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ»

ΑΔΑΜΟΣ ΑΔΑΜΟΥ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΩΡΑ Ν’ ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΑ»

 ΔΡ. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣ. ΚΑΛΑΪΤΖΑΚΗ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΑΛΛΑΓΕΣ»

ΝΙΚΟΣ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗΣ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ»

ΔΡ. ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ»

Η ΠΟΕΔ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΟΥΝ-ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΔΙΑΛΟΓΟ»

Σε μια ενδιαφέρουσα και ανθρώπινη συζήτηση προέβηκε αυτή την εβδομάδα για λογαριασμό της νέας μας ειδησεογραφικής ιστοσελίδας ο Ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ, Νιαζί Κιζίλγιουρεκ.

Εν μέσω κρίσεως covid-19 και έπειτα από ένα και πλέον χρόνο θητείας στα βουλευτικά έδρανα της Ε.Ε, ο κ. Κιζίλγιουρεκ μιλά για την παρούσα κατάσταση στην πολιτική, την ιδεολογία του, τη σχέση του με τη κοινωνία και το πως είναι να πολιτεύεται ένας τ/κ με ένα ε/κ κόμμα με άλυτο το κυπριακό. Την εμπειρία του στο Ευρωκοινοβούλιο, την πανδημία, αλλά και το τι τον έχει πληγώσει και τι τον έχει δικαιώσει.

Eπίσης, ένας από τους πρώτους πολιτικούς που ανταποκρίθηκαν θετικά στην πρόσκλησή μας και επικροτούν την άμεση και σφαιρική ενημέρωση.

Προηγήθηκαν και θα ακολουθήσουν και άλλες από όλους τους χώρους.

Αναλυτικά όσα ανέφερε στην Efimerida-Cy:

Kαλωσορίσατε στο βήμα αυτό κ. Κιζίλγιουρεκ. Είστε ο δεύτερος από το ΑΚΕΛ που φιλοξενούμε στο δικό μας ξεκίνημα. Προηγήθηκε μόλις ο κ. Άντρος Κυπριανού (αν εξαιρέσουμε τον κ. Αδάμου που πλέον είναι Πρόεδρος της Βουλής). Πως αισθάνεστε για αυτό;

«Σας χαιρετώ, και χαίρομαι που είμαι μαζί σας. Εύχομαι κάθε επιτυχία και ουσιαστικές συνομιλίες στον κύκλο των μεγάλων συνεντεύξεων που εγκαινιάζει η εφημερίδα σας».

Πώς σας βρήκε η κρίση covid-19 και πως το αντιμετωπίσατε; Η ζωή έγινε πιο δύσκολη;

«Η κρίση που προκάλεσε ο covid-19 ως πανδημία έχει επηρεάσει κάθε γωνιά του κόσμου. Σίγουρα η ζωή ολονών μας έχει γίνει πιο δύσκολη. Ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι που έχασαν τη δουλειά και το μεροκάματο τους, βρίσκονται σε ακόμα πιο δύσκολες συγκυρίες. Όμως και ευρύτερα οι οικονομίες και οι κοινωνίες ταράχτηκαν από κάθε άποψη.

Ιδιαίτερα στην αρχή της πανδημίας είδαμε μια εσωστρέφεια των κρατών, και έλλειψη αλληλεγγύης. Στην ΕΕ έκλεισαν για πρώτη φορά τα σύνορα των Κρατών-Μελών. Στη χώρα μας έκλεισαν τα οδοφράγματα….Για παράδειγμα, για μήνες δεν μπορούσα να επισκεφτώ τον πατέρα μου, που ζεί στο Αργάκι της Μόρφου.

Ευτυχώς η ΕΕ πήρε τολμηρές αποφάσεις, ιδρύοντας το ταμείο Ανάκαμψης για στήριξη των Κρατών-Μελών που είχαν σοβαρές οικονομικές απώλειες.

Φυσικό ήταν να επηρεαστεί και η δουλειά μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο έμεινε κλειστό για μήνες. Βεβαίως τελικά βρέθηκε τρόπος να υπερβληθούν αυτές οι δυσκολίες με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Κάτι που σίγουρα θα επηρεάσει τον κόσμο της εργασίας και στο μέλλον».

Έχετε πολιτικά πρότυπα; Ανήκουν στην ιστορία της Κύπρου ή άλλης χώρας; Γιατί;

«Ακολουθώ την φιλοσοφική γραμμή του μεγάλου Γερμανού φιλόσοφου Χέγκελ, και πιστεύω ότι η ανθρωπότητα όταν προχωρά μπροστά, προχωρά λόγω της συσσωρευμένης εμπειρίας και γνώσης την οποία αποκομίζει. Σίγουρα είμαι μέρος της πορείας της ανθρωπότητας και μαθαίνω από αυτή την πορεία.

Μέσα σε αυτή την παγκόσμια διαδικασία, υπάρχουν βεβαίως και συγκεκριμένα πρόσωπα που με τις δράσεις και τη σοφία τους φέρνουν την ανθρωπότητα ένα βήμα πιο μπροστά. Για να δώσω ένα μόνο παράδειγμα, ας αναφερθώ στον Νέλσον Μαντέλα».

Θυμάμαι το 2013 κατά την περίοδο των προεδρικών στην ε/κ πλευρά ότι τα είχαν και οι δύο «μεγάλοι» με τον Γιώργο Λιλλήκα. Ακούσαμε και εγώ προσωπικά είχα υιοθετήσει υποστηρίζοντας τον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ως στέλεχος κομματικής νεολαίας τότε τους χαρακτηρισμούς περί «χαμαιλέοντα», «ανεμόμυλου», «ερμαφρόδιτου» κτλ.

Τα λέω αυτά γιατί σήμερα έχω μπροστά μου τον κ. Νιαζί (και σας ευχαριστώ για τον ενικό) ο οποίος συμπορεύτηκε με την πολιτική Γιώργου Βασιλείου, όπως και του Γλαύκου Κληρίδη και του Νίκου Αναστασιάδη, ακολούθως είχε πολύ καλές σχέσεις με τον σημερινό Πρόεδρο, ενώ έγραψε και το βιβλίο για τον Κληρίδη. Στη συνέχεια εκλέγηκε στο ευρωκοινοβούλιο με το κόμμα που κατηγορήθηκε και ακόμα κατηγορείται ότι δεν πίστεψε ποτέ στην Ε.Ε. στις αρχές της και σε όλο αυτό που οι διακυβέρνησεις τους οραματίστηκαν.

Είναι, λοιπόν, ο κ. Νιαζί ένας τέτοιος τύπος που αλλάζει εύκολα στρατόπεδα;

«Ας διευκρινίσουμε μερικά πράγματα, γιατί νομίζω η ερώτηση σας πιθανόν να βασίζεται σε λανθασμένες πληροφορίες. Ιδεολογικά υπήρξα πάντα αριστερός. Δηλαδή ποτέ δεν δέχτηκα την ανισότητα ως «φυσικό νόμο», αλλά ως αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης. Ταυτόχρονα είμαι και φεντεραλιστής που πιστεύει σε μια ομοσπονδιακή Κύπρο.

Δεν συμπορεύτηκα με την πολιτική Γλαύκου Κληρίδη και Νίκου Αναστασιάδη. Όμως ταυτόχρονα ποτέ δεν αντιλήφθηκα την ομοσπονδιακή Κύπρο ως καθαρά αριστερή υπόθεση. Για να φτάσουμε, αν θα φτάσουμε, στην ομοσπονδιακή Κύπρο, επιβάλλεται μια ευρεία συνεργασία όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που πιστεύουν στην ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων κάτω από μια ομοσπονδιακή στέγη.

Με τον Γλαύκο Κληρίδη είχα μια ιδιαίτερη σχέση διότι συνεργαστήκαμε σε πνευματικό επίπεδο και παρήγαμε ένα βιβλίο μαζί, που κατά τη γνώμη μου αξίζει να διαβαστεί από κάθε Κύπριο. Ως άνθρωπος του πνεύματος και λιγότερο πολιτικός, συνεργάστηκα και με τον πρόεδρο Γιώργο Βασιλείου και παρήγαμε μαζί ένα βιβλίο, ενώ ως εκδότης εξέδωσα το βιβλίο του Δημήτρη Χριστόφια στην τουρκική γλώσσα.

Ως προς τον Νίκο Αναστασιάδη θέλω να σας πω ότι ανταποκρίθηκα στο κάλεσμά του όταν σύστησε το γεωπολιτικό συμβούλιο και με κάλεσε να είμαι μέλος του συμβουλίου. Του απάντησα θετικά λέγοντας του «Πρόεδρε, όσο καιρό αγωνίζεστε για την ομοσπονδιακή Κύπρο, θα είμαι δίπλα σας…».

Η συνεργασία μου με το ΑΚΕΛ στις ευρωεκλογές του 2019 είναι κατά τη γνώμη μου ιστορικής σημασίας, γιατί με την τολμηρή απόφαση που πήρε το ΑΚΕΛ να στηρίξει ένα Τουρκοκύπριο, έφερε τη συνεργασία μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε άλλο επίπεδο. Επέτρεψε την κοινή πολιτική ζύμωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η προεκλογική εκστρατεία που κάναμε μαζί με το ΑΚΕΛ ήταν δίγλωσση και δικοινοτική. Στην ουσία ήταν μια πράξη ομοσπονδιακή. Η συνεργασία μας κτίστηκε πάνω σε αυτή τη βάση, και συνεχίζεται απρόσκοπτα».

Μιας και πήγαμε στο προσωπικό, δεν θεωρείτε ότι είναι εκπληκτικό το ότι οικογένειες με δεξιό υπόβαθρο στην Κύπρο, με ρίζες από την ΕΟΚΑ και την παραδοσιακή δεξιά, στην πορεία δεν είχαν παρουσιάσει κανένα πρόβλημα συμβίωσης με τ/κ οικογένειες;

Δεν μιλώ για τον ίδιο τον Κληρίδη ο οποίος κατάφερε και εξελίχτηκε από ηγέτης της δεξιάς σε ένα από τους καλύτερους προσωπικούς φίλους του Ντενκτάς, μιλώ και για αρκετούς άλλους που κυρίως μετά το 2003 και το άνοιγμα των οδοφραγμάτων επέδειξαν μεγάλη ωριμότητα, υπευθυνότητα και βούληση για λύση και επανένωση.

Πώς το σχολιάζετε αυτό;

«Είναι γεγονός ότι ιστορικά οι σχέσεις της ελληνοκυπριακής Δεξιάς με τους Τουρκοκύπριους, υπήρξαν διαφορετικές από τις σχέσεις του ΑΚΕΛ με τους Τουρκοκύπριους. Στο αριστερό μέτωπο, η συνεργασία μεταξύ των δύο κοινοτήτων και οι φιλικές σχέσεις υπήρχαν ανέκαθεν. Χιλιάδες Τουρκοκύπριοι ήταν μέλη της ΠΕΟ, είχαμε κοινούς κοινωνικούς αγώνες και απεργίες. Εμπειρίες που δεν συναντάμε στο μέτωπο της Δεξιάς.

Η Δεξιά ως φορέας του ελληνικού εθνικισμού στην Κύπρου (περιλαμβάνω και τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο σε αυτό) αγωνίστηκε για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η ύπαρξη των Τουρκοκυπρίων στο νησί δεν μετρούσε πολύ για την Δεξιά. Από την άλλη είναι γεγονός ότι η Δεξιά γενικά δεν είχε μίσος κατά των Τουρκοκυπρίων. Για παράδειγμα, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ δεν στόχευαν Τουρκοκύπριους- τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που η ΤΜΤ ξεκίνησε επιθέσεις κατά
Ελληνοκυπρίων.

Με την κατάρρευση του οράματος της ένωσης, η Δεξιά υπό την καθοδήγηση του Γλαύκου Κληρίδη, ο οποίος ποτέ δεν έτρεφε αρνητικά συναισθήματα απέναντι στους Τουρκοκύπριους, άρχισε να αντιλαμβάνεται τη σημασία των καλών σχέσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Για παράδειγμα είδαμε για πρώτη φορά την ίδρυση Επιτροπής Επαναπροσέγγισης στον ΔΗΣΥ. Παρόλα αυτά, δεν μπορούμε να πούμε ότι η Δεξιά είναι απαλλαγμένη από τον εθνικισμό ή ότι όλοι υιοθετούν τις φιλελεύθερες απόψεις του Γλαύκου Κληρίδη.

Διαπιστώνω ένα ιδεολογικό διχασμό στην ελληνοκυπριακή Δεξιά. Από τη μια αναγνωρίζει τη σημασία της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, από την άλλη όμως, η ιστορική ιδεολογική της κουλτούρα είναι ριζωμένη στον ελληνικό εθνικισμό. Χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμα για να καλλιεργηθεί στο χώρο της Δεξιάς μια ουσιαστική επαναπροσέγγιση και κουλτούρα ειρήνης».

Ναι αντιλαμβάνομαι. Το ΑΚΕΛ πάντως ακόμα και μετά την πτώση των μεγάλων ιδεολογικών τειχών, ακόμη και όταν ο ηγέτης του ΔΗΣΥ τόλμησε να μιλήσει πιο ξεκάθαρα και ανοικτά για το μέλλον των ε/κ και των τ/κ την περίοδο του δημοψηφίσματος του 2004, συνέχισε να βλέπει προβλήματα στις σχέσεις των δύο κοινοτήτων.

Πόσο σοβαρή και υπεύθυνη στάση ήταν αυτή;

«Καταρχήν να τονίσω ότι όσοι βιάστηκαν να μιλήσουν για το τέλος των ιδεολογιών μετά τη πτώση του τείχους του Βερολίνου (π.χ Φουκουγιάμα) έπεσαν έξω. Οι ιδεολογίες είναι συστήματα αξιών, αρχών και αντιλήψεων που νοηματοδοτούν την πολιτική δράση και θα μείνουν για πάντα συστατικό μέρος της ανθρώπινης κοινωνίας.

Όπως είναι γνωστό, στα δημοψηφίσματα του 2004 εγώ και το ΑΚΕΛ βρεθήκαμε σε διαφορετικά μέτωπα. Έχετε δίκαιο ότι η τότε ηγεσία του ΔΗΣΥ μιλούσε για το μέλλον των Ε/Κ και των Τ/Κ. Δυστυχώς αυτή της η στάση δεν συνεχίστηκε. Ιδιαίτερα μάλιστα μετά το Κρανς Μοντανά, ακούμε συχνά τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να παρουσιάζει την Τουρκοκυπριακή κοινότητα «ως προέκταση της Τουρκίας στην Κύπρο», αντί μια κυπριακή κοινότητα.

Αν η στάση του ΑΚΕΛ το 2004 ήταν λάθος (που κατά τη γνώμη μου ήταν), η στάση του Νίκου Αναστασιάδη τα τελευταία χρόνια στο Κυπριακό, αν συνεχίσει έτσι, κάποια μέρα θα κατατάσσεται σε ένα ακόμα ιστορικό λάθος».

Σαφώς και με την εξέλιξη των κοινωνιών και την παγκοσμοπιοίηση οι εθνοτικές και άλλες διαφορές έχουν παραμελιστεί και περιθωριοποιηθεί για όλα τα κράτη και έθνη. Μήπως όμως ήρθε η ώρα και το ίδιο το κομματικό σύστημα να αναθεωρήσει τον τρόπο που λειτουργεί;

Eίναι δυνατόν ακόμα η κοινωνία να διαχωρίζεται στη βάση διαχωρισμών της προηγούμενης γενιάς;

«Δυστυχώς στην εποχή που ζούμε, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, από την μια μειώνει το ρόλο των εθνών-κρατών και κατ’ επέκταση του εθνικισμού, από την άλλη όμως λόγω των ανισοτήτων που προκαλεί, συμβάλλει στην άνοδο της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας. Δυστυχώς ενδυναμώνονται και εθνοτικές διαφορές σε αρκετά μέρη του κόσμου.

Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια περίπλοκη εποχή, με ταυτόχρονες αντιφατικές τάσεις. Τα πολιτικά κόμματα οφείλουν να βρουν τρόπους και μέσα για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις αυτής της περίπλοκης πραγματικότητας. Η εμπλοκή των πολιτών στη διαμόρφωση της πολιτικής έχει τεράστια σημασία.

Αλλιώς η πολιτική θα μείνει υπόθεση κάποιων ελίτ, αποξενώνοντας τους πολίτες. Ευτυχώς στις μέρες μας, η ανάπτυξη της τεχνολογίας (μεταξύ άλλων) μπορεί να βοηθήσει στη συμμετοχή όλων των γενεών στη δημοκρατική διαδικασία».

Η κοινωνία των πολιτών πάντως έχει απαλλαγεί από ταμπέλλες «δεξιός», «αριστερός», «πράσινος», «ανεξάρτητος» κτλ. Θεωρεί ότι το υπάρχον σύστημα εξυπηρετεί μόνο όσους συμμετέχουν σε αυτό και δεν διαχωρίζει ιδεολογίες στις σχέσεις του με τον πολίτη.

Εσείς αφουγκράζεστε τα μηνύματά της;

 «Όπως τόνισα και πιο πάνω, οι ιδεολογίες και κατ’ επέκταση οι ιδεολογικές διαφορές θα είναι πάντα παρούσες. Αυτό που βλέπω ως πρόβλημα στην κοινωνία μας είναι το πελατειακό σύστημα με την ευρύτερη έννοια. Οι πολίτες δυστυχώς συχνά συμπεριφέρονται σαν «πελάτες» και πολιτικά σχήματα λειτουργούν με ένα τρόπου που ενδυναμώνουν την υπόσταση του «πελάτη» παρά την υπόσταση του «πολίτη».

Οι πολίτες σε μια ανεπτυγμένη κοινωνία των πολιτών ασκούν πίεση πάνω στο πολιτικό σύστημα, και δεν αναζητούν ενσωμάτωση τους σε αυτό ως «πελάτες». Ελπίζω να δούμε σημαντική πρόοδο στη χώρα μας και προς αυτή την κατεύθυνση. Δηλαδή οι πολίτες να καταφέρουν πραγματικά να ελέγξουν το πολιτικό σύστημα».

Έχετε φίλους και από άλλα κόμματα; Όχι απλά ψηφοφόρους, εννοούμε φίλους και ανθρώπους που συζητούν μαζί σας και σας κατανοούν. Ποια η σχέση σας με τον κόσμο κομμάτων και πώς σας αντιμετωπίζουν πλέον στις δύο κοινότητες;

«Έχω φίλους και γνωστούς από διάφορους πολιτικούς χώρους, και κατά καιρούς συζητάμε για διάφορα θέματα. Για μένα ο διάλογος είναι μέρος της δημοκρατικής κουλτούρας. Σημασία έχει που συζητάμε, ανεξάρτητα αν συμφωνούμε ή όχι.

Έχω στενή επαφή και με τις δύο κοινότητες. Όπως έλεγα και στην προεκλογική μου εκστρατεία, είμαι «δικοινοτικός». Ανήκω ταυτόχρονα και στις δύο κοινότητες. Υιοθετώ τις χαρές και τους προβληματισμούς και των δύο κοινοτήτων, όμως το γεγονός ότι οι δύο αυτές κοινότητες βρίσκονται σε ανταγωνισμό κάνει τη ζωή μου δύσκολη.

Είμαι όμως ευτυχής που κατάφερα να απαλλαγώ από τον εθνικισμό και να αγκαλιάσω όλους του πολίτες της χώρας μου».

Η αποστροφή της κοινωνίας προς τα κόμματα και τους θεσμούς σας έχει προβληματίσει; Εννοώ πραγματικά, έχετε κάνει απολογισμό; Πως θα ξανακερδίσει την κοινωνία το υπάρχον πολιτικό και κομματικό σύστημα;

«Αυτή η αποστροφή φαίνεται να είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Είναι γεγονός ότι πολλοί πολίτες αποφεύγουν την εμπλοκή στην πολιτική ζωή. Στην αρχαία Ελλάδα, όποιος δεν ενδιαφερόταν για τα δημόσια πράγματα, θεωρείτω «ιδιώτης», η λέξη από την οποία προέρχεται και η λέξη «idiot» σε διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες.

Ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό. Όταν μένει μακριά από την πολιτική διαδικασία, σταματά και η εξέλιξή του. Πολιτεία, πολιτική και πολίτης πάνε μαζί. Από την άλλη είναι γεγονός ότι υπάρχει μια κόπωση στους πολίτες, που βιώνουν σε καθημερινή βάση ότι η πολιτική δεν λύνει τα προβλήματά τους, και συχνά γίνεται επάγγελμα κάποιων που δεν έχουν άλλη επαγγελματική διέξοδο. Η κοινωνία ως κοινότητα των πολιτών  και όχι των «ιδιωτών» μπορεί να κερδίσει το πολιτικό σύστημα, και όχι το ανάποδο».

Μετά στο σκάνδαλο με τα διαβατήρια και τη νέα εκλογή προέδρου στην κυπριακή βουλή, τι κλίμα υπάρχει στην Eυρωβουλή; Πώς είναι οι σχέσεις μεταξύ σας ως Ευρωβουλευτές; Σας πλήγωσε προσωπικά ο διασυρμός της Κύπρου διεθνώς;

«Δυστυχώς βιώνουμε το αρνητικό κλίμα που υπάρχει μετά το διασυρμό της Κύπρου. Βεβαίως με πληγώνει και προσωπικά. Στο ευρωκοινοβούλιο, την μέρα που συζητήθηκε το θέμα αυτό, ναι, να σας πω πως ένοιωθα ντροπή.

Ως προς τις μεταξύ μας σχέσεις ως ευρωβουλευτές, πρώτα θέλω να διευκρινίσω κάτι: Δεν ήρθαμε στο ευρωκοινοβούλιο ως «εθνική Κύπρου». Ανήκουμε σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και έχουμε να υπηρετήσουμε όλους τους πολίτες της ΕΕ και όχι μόνο της Κύπρου.

Από κει και πέρα, εκεί που μπορούμε να συνεργαστούμε σε θέματα της Κύπρου που συμφωνούμε όλοι, αναπτύσσουμε κοινή δράση (παράδειγμα το Βαρώσι). Ενώ σε προσωπικό επίπεδο, διατηρούμε μια φιλική και ευγενική σχέση».

Δεν γίνεται να κλείσει η συνέντευξη χωρίς αναφορά στο ακαδημαϊκό κομμάτι. Θα τολμήσω να ρωτήσω κάτι που με προβλημάτιζε από τον καιρό που ήμουν μαθητής. Βλέπετε εντόπιζα αρκετές παραφωνίες. Δεν γίνεται κάποιος να θέλει να λέγεται «αριστερός» ή «κομμουνιστής» και να διδάσκει ή να στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό ή αμερικάνικο σχολείο. Ούτε βεβαίως κάποιος να παίρνει τα ερεθίσματα πολυπρισματικής και πολυπολιτισμικής παιδείας και να εμμένει σε «καλουποποιημένες» ή «συντηρικές» αντιλήψεις.

Τι είδους ευρωπαϊκή και ανοικτή παιδεία έχει αποκτήσει; Δεν συμφωνείτε;

«Δυστυχώς το εκπαιδευτικό σύστημα στην Κύπρο δεν καλλιεργεί πολίτες με κριτική σκέψη. Δεν έχει καμία σχέση το να είσαι αριστερός ή δεξιός με το σε ποια σχολεία πάνε τα παιδιά σου ή σε ποιο πανεπιστήμιο διδάσκεις. Περισσότερη σημασία, θα έλεγα, έχει (ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές πεποιθήσεις) να είσαι ανοικτός στο διάλογο και να σέβεσαι τη διαφορετικότητα».

Τέλος, τι μήνυμα θέλετε να στείλετε σε όσους μας διαβάζουν, εξ αφορμής της πρώτης σας παρουσίας στην Efimerida-Cy;

«Ζούμε σε δύσκολες εποχές. Η χώρα μας βρίσκεται υπό σοβαρή απειλή της μόνιμης διχοτόμησης και η ΕΕ βρίσκεται σε θεσμική κρίση. Γενικά η εποχή στην οποία ζούμε δεν χαρακτηρίζεται από πρόοδο, αλλά από οπισθοδρόμηση.

Κρίνω ότι είναι εποχή του αναστοχασμού και πρέπει να ξανασκεφτούμε πολλά πράγματα που παίρνουμε ως δεδομένα. Οι αρχαίοι Έλληνες μας δίδαξαν σημαντικά πράγματα που πρέπει να σκεφτόμαστε: Το πρώτο είναι μακριά από φανατισμό και «παν μέτρο άριστο» και δεύτερο, η «κρίσις» σημαίνει τολμηρή απόφαση. Άρα είναι εποχή των μεγάλων αποφάσεων.

Ξανά σας ευχαριστώ για την πρόσκληση και εύχομαι τα καλύτερα στην Efimerida-Cy και σε εσάς προσωπικά. Πιστεύω στην ποιοτική δημοσιογραφία και στην ελεύθερη προσέγγιση του Τύπου και χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω πέραν από τα συνηθισμένα όρια. Χαρά μου να μιλώ με τη νέα γενιά».

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

***Φώτος από αρχείο και πολιτικό γραφείο Δρ. Νιαζί Κιζίλγιουρεκ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s