ΑΡΘΡΟ: Νιώθω χτητζιόν στην τοποθεσία Κύπρος

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Τις φετινές γιορτές, απολαμβάνω τη φύση, όπως όλος ο κόσμος, μέσω των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης (social media). Κάτι ο περιορισμός στο σπίτι, κάτι που βλέπω πως όλος ο κόσμος εξόρμησε σε βουνά, μονοπάτια της φύσης και παραλιακά μέτωπα αλλά και επειδή θέλω την υγεία μου. Ένεκα της κατάστασης, μόνο έτσι τα θαυμάζω πλέον.

Μέσω των φωτογραφιών, βίντεο αλλά κυρίως μέσω των check-ins, έγιναν γνωστά διάφορα μονοπάτια της φύσης όπως τα Τεισιά της Μαδαρής, το μονοπάτι Αταλάντη κ.α.. Έγινε γνωστό το «άγνωστο» σπίτι στη Διερώνα, τα γεφύρια του Τζιελεφού, της Ελιάς, του Πισκόπου κλπ. Θυμηθήκαμε και την Αλυκή της Λάρνακας. Τα πάρκα Αθαλάσσας, Ακαδημίας και ό,τι άλλο έχουμε σε αστικό πράσινο, συνεχίζουμε να τα βλέπουμε επί καθημερινής βάσεως από τον Μάρτη και μετά. Γενικότερα, απολαμβάνουμε τις ομορφιές της Κύπρου, όσες προλαβαίνουμε τουλάχιστον.

Με τα τόσα πολλά check-ins στην εξοχή, όλο και περισσότερος κόσμος θέλησε να τα επισκεφτεί και κατάφεραν κάτι που το Υφυπουργείο Τουρισμού ακόμα προσπαθεί, να προτρέψει τον κόσμο να επισκεφτεί μέρη στο εσωτερικό της χώρας. Μέχρι εδώ, όλα καλά!

Μέσα σε όλη αυτή τη χαρά όμως υπάρχει κάτι στενάχωρο. Η ασυνειδησία μερίδας του κόσμου που αφήνουν τα σημάδια τους, σκουπίδια, συνθήματα κλπ., σε όλους τους πιο πάνω χώρους, λες και είναι συμπαντικό κάλεσμα να αφήσουν κάπως το στίγμα τους.

Τα φαινόμενα αυτά δεν μπορούν να ονομαστούν άγνοια, γιατί στα σπίτια μας δε συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο τρόπο – για παράδειγμα, κάδος γεμάτος, ρίχνω κι άλλα κι ας πέσουν στο πάτωμα και είναι εντάξει. Αφού αυτό δε συμβαίνει στα σπίτια μας, γιατί να γίνεται στη φύση;

Μετά από πολλές πιέσεις εδώ και χρόνια, σε αρκετά σημεία, έχουν τοποθετηθεί κάδοι που μπορούμε να τοποθετούμε τα σκουπίδια μας κάτι που δε δικαιολογεί τις εικόνες που είδαμε μετά τις διάφορες εξορμήσεις των τελευταίων ημερών. Κι αν είναι γεμάτος ο κάδος, όπως τα πήραμε στο βουνό, ας τα φέρουμε και πίσω να τα πετάξουμε, είναι προτιμότερο.

Αυτό το «κοντά στο νου» πράγμα λέει πολλά. Όταν σε ένα περπάτημα στη φύση δε λείπει το freddo espresso σε πλαστικό ποτήρι μαζί με νερό σε πλαστικό μπουκάλι, τα οποία μετά θα κοσμήσουν το τοπίο, πως περιμένουμε την εύκολη προσαρμογή στην πλήρη κατάργηση της πλαστικής σακούλας, στην κατάργηση των πλαστικών ειδών μιας χρήσης, στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα; Όταν κόψαμε τους κλώνους που μας εμπόδιζαν για να βγει η πολυπόθητη φωτογραφία μπροστά στο τρίγωνο σπίτι στη Διερώνα, πως να φυτέψουμε άλλα δέντρα σε πάρκα, πλατείες και πλαγιές; Όταν πατήσαμε, πηδήξαμε και βγάλαμε και κανένα χόρτο γιατί χαλούσε το πλάνο για το βίντεο στην Αλυκή, πως να σκεφτούμε τα φλαμίνγκο που είναι στο σπίτι τους;

Τα μονοπάτια της φύσης, εκδρομικοί χώροι και άλλες ατραξιόν του νησιού, είναι περιουσία όλων μας και σε καμία περίπτωση δεν είναι ηθικά σωστό να τα καταστρέφουμε. Τι να μας κάνει η UNESCO όταν εμείς οι ίδιοι δεν εκτιμούμε τον τόπο μας; Όταν πετάμε ασυναίσθητα το καλαμάκι στη διαδρομή μας στη φύση;  Δε μας αξίζει καμιά ομορφιά και καμία πλούσια φυσική κληρονομιά. Η νοοτροπία μας, δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτό το μεγαλείο.

Φέτος τις γιορτές, νιώθω πως δεν μας επισκέφτηκαν οι σκαλαπούνταροι, μα τα χτητζιά.  

Μαρία Κολά

Μέλος Πολιτικής Επιτροπής

Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s